Misschien weet jullie zoon of dochter niet wat hij of zij wil. Er wordt weinig ondernomen. School of studie loopt niet lekker. Motivatie lijkt ver te zoeken. Plannen worden gemaakt en weer losgelaten of belangrijke keuzes worden steeds vooruitgeschoven.

Misschien hebben jullie al van alles geprobeerd. Gevraagd wat hij of zij wil. Meegedacht. Aangemoedigd. Advies gegeven. Misschien ook gepusht, omdat niets doen uiteindelijk ook geen oplossing lijkt.

Je wilt helpen, maar je weet steeds minder hoe.

Hoe lang geef je ruimte? Wanneer moet je juist iets doen? Moet je loslaten of ingrijpen? Hoe voorkom je dat je kind keuzes maakt waar hij of zij later spijt van krijgt?

Komt het wel goed?

Jullie zorgen zijn van jullie. Jullie kunnen je zoon of dochter wel de gelegenheid geven om na te denken over wat voor hem of haar belangrijk is en de keuzes die daarbij horen.

Dat is nou juist het punt.

Wat ook de aanleiding is om met mij in zee te gaan: jullie bepalen niet waar het traject naartoe gaat.

We beginnen bij jullie zoon of dochter. Niet bij wat jullie, de school of de omgeving vinden.

Misschien wordt onderweg bevestigd wat jullie al dachten. Misschien speelt er iets heel anders.

Ik heb geen belang bij de uitkomst.

De route heeft structuur. De bestemming bepaalt je zoon of dochter.

We beginnen bij jullie zoon of dochter.

CliftonStrengths vormt het fundament. Het maakt zichtbaar en bespreekbaar hoe ze van nature denken, voelen en handelen.

Van daaruit kijken we vooruit.

Wat betekent een goed leven voor mij? Wat vind ik daarin belangrijk?

We onderzoeken wat werkelijk van henis en wat wordt aangereikt door ouders, school of omgeving. Niet om die invloed van buitenaf af te wijzen, maar om voor zichzelf duidelijker te krijgen hoe ze daartegenover staan.

Van daaruit kunnen ze bewuster kijken naar de keuzes die voor hen liggen.

Vier individuele gesprekken, met steeds ongeveer een maand ertussen.

Bewust.

De tijd tussen onze gesprekken kan jullie zoon of dochter gebruiken om zaken te laten bezinken en inzichten, observaties en ideeën met mij te delen. Ook gaat het gewone leven door. School, werk, vrienden, thuis. Juist daar kan iets opvallen of een andere betekenis krijgen.

Misschien gaan jullie in diezelfde periode ook andere dingen zien.

Iets wat jullie opvalt. Wat je waardeert. Of iets over je kind waarvan je je realiseert dat je het eerder niet zo had gezien.

Ook jullie als ouders mogen je observaties gedurende de 90 dagen met mij delen.

In het laatste gesprek brengen we alles samen: wat jullie zoon of dochter heeft ontdekt, wat dat voor hem of haar betekent en hoe hij of zij daarmee verder wil.

De laatste 30 minuten van dat gesprek zijn jullie als ouders erbij. Niet om alsnog samen te bepalen waar hij of zij uit moet komen, maar om te delen wat jullie ieder gedurende de 90 dagen hebben ontdekt.

Zo sluiten we de 90 dagen af met een duidelijker beeld van de keuzes die er zijn en de verantwoordelijkheden die daarbij horen.

Ik kan niet beloven dat je zoon of dochter na 90 dagen precies weet welke studie, baan of richting het moet worden of ineens gemotiveerd is, andere keuzes maakt of de dingen gaat doen waarvan jullie denken dat die goed zouden zijn.

Misschien komt de uitkomst helemaal niet overeen met wat jullie hopen.

Wat ik wel kan beloven, is dat je zoon of dochter bewuster kijkt naar wat voor hem of haar belangrijk is, welke keuzes daarbij passen en welke verantwoordelijkheden die keuzes met zich meebrengen.

De keuze blijft van je zoon of dochter.

De consequenties daarvan ook.

Niet met loslaten.

Jullie blijven ouders. Je betrokkenheid verdwijnt niet omdat je zoon of dochter zelf gaat onderzoeken wat hij of zij wil.

Er is een verschil tussen betrokken zijn bij een keuze en bepalen waar die keuze moet uitkomen.

Soms sta je als ouder ook gewoon te dicht bij je eigen kind.

Niet omdat je iets verkeerd doet. Juist omdat het je kind is. Jullie hebben een geschiedenis samen en alles wat je zegt komt binnen vanuit die relatie.

Met iemand die verder weg staat, kan een gesprek anders verlopen. Er zijn geen jaren aan verwachtingen, gewoontes en eerdere gesprekken die mee aan tafel zitten.

Soms is er wat afstand nodig om ruimte te maken voor een ander gesprek.

Bedenk voor jullie met mij in zee gaan of jullie klaar zijn voor de mogelijkheid dat je kind iets ontdekt of kiest wat jullie zelf niet zouden hebben gekozen.

Het is zijn of haar leven.

Je bent er nog

Misschien herkende je je zoon of dochter in wat je las. Misschien vooral jezelf als ouder.

Misschien vraag je je af of dit iets voor jullie zoon of dochter kan zijn.

Dat hoeven we nu niet te beslissen.

Eerst kijken of ik bij jullie en jullie zoon of dochter pas. En jullie bij mij.